Witajcie kochani :) Aż ciężko mi uwierzyć, że do świąt zostało zaledwie 2 dni. Mimo całego tego szaleństwa związanego z przedświątecznymi przygotowaniami, zdążyłam przeczytać i napisać dla Was kolejną recenzję, co mnie ogromnie cieszy. Czarownica, bo o tej powieści mowa, to książka, którą kupiłam dla siebie w czerwcu tego roku na Festiwalu Książki w  Opolu. Ci, co mnie trochę dłużej znają, wiedzą jak bardzo lubię kryminały, tym bardziej pani Lackberg. Przyjemnej lektury!

Jestem ogromną fanką sagi o Fjallbace, a zwłaszcza Erici i Patricka. Przeczytałam praktycznie wszystkie części, z wyjątkiem Ofiary losu (co mam w planie nadrobić w niedalekiej przyszłości), ale wracając do samej powieści to rozpoczyna się od zaginięcia małej dziewczynki. Minęło kilka godzin od momentu, kiedy rodzice się zorientowali, że nie jest z tym drugim. Niestety poszukiwania skończyły się odnalezieniem zwłok dziecka, a dodatkowo w miejscu gdzie 25 lat wcześniej znaleziono ciało innej dziewczynki. Od razu policji nasunęło się skojarzenie, że te dwie zbrodnie mogą być ze sobą powiązane. Za tą dokonaną w przeszłości uznano winnymi dwie 13-latki, na początku się przyznały, ale potem odwołały zeznania. Mimo wszystko w oczach innych mieszkańców były winne. 

I tu wracamy do Erici, która właśnie zbiera materiały do swojej książki o zbrodni sprzed lat. Starała się nawiązać kontakt z podejrzanymi, które na swój sposób ułożyły sobie życie, jedna z nich nawet pozostała w miasteczku.Kobieta starała się nawiązać z nimi kontakt, aby opisać to, jak one widziały tamtą zbrodnię. Oczywiście nie zabraknie w książce nieco prywatnych spraw z życia małżeństwa Erici i Patricka. Dowiemy się np co słychać u ich trójki dzieci, siostry kobiety -Anny oraz o nietypowym ślubie.

Wróćmy jednak do samego tytułu powieści. Lackberg opisuje wydarzenia sprzed XVII wieku, gdy pewna kobieta została skazana za bycie czarownicą. Najpierw jednak sporo wycierpiała, zanim ścięto jej głowę, jaki wpływ ma ta historia na życie bohaterów? Dowiecie się o tym na samym końcu książki. Nie braknie tu motywu klątwy.  Autorka porusza wiele wątków, oprócz zabójstwa, mamy też nienawiść na tle rasowym, uchodźców czy nawet homoseksualizm:

"W pierwszej chwili nie zareagowała. A potem też mnie pocałowała. Jakby nie było tych trzydziestu lat. Była moją Helen, wręcz wczepiła się we mnie. I już wiedziałam, że miałam rację, że ona tez nie przestała mnie kochać. Powiedziałam to, nie zaprzeczyła, ale nie potrafiła wyjaśnić, dlaczego mnie rzuciła".

Nie zdradzę wam, kto zabił małą dziewczynkę i czy ta zbrodnia miała związek, ze zbrodnią dokonaną przed laty. Jedno jest pewne, zakończenie jest zupełnie niespodziewane.

MOJA OPINIA

Do świąt Bożego Narodzenia został nieco ponad tydzień, więc myślę że to ostatni dzwonek,            aby zacząć rozglądać się za prezentami dla swoich pociech. Moja córka ma 5 lat i jak na dziewczynkę w tym wieku przystało, bardzo lubi księżniczki. Dodatkowo przepada za wszelkimi rodzajami naklejek, jak są z brokatem to dopiero frajda, a także innymi plastycznymi formami zabawy. Dziś chcę Wam przybliżyć 4 książeczki od Wydawnictwa Ameet, które świetnie sprawdzą się na prezent dla dziecka, zwłaszcza gdy zależy Wam na zabawie połączonej z nauką. Dwie z góry raczej są dla dziewczynek, natomiast Mój pierwszy atlas zwierząt oraz Nauka jest super. Książka odkrywcy świetnie się sprawdzą również dla chłopca. To co je łączy to fakt, iż w każdej z nich są jakieś postacie z popularnych bajek, co stanowi dodatkową frajdę dla dziecka. Po kolei opiszę każdą z nich, zacznę od tej, która najbardziej przypadła do gustu mnie, a co najważniejsze, mojej córce,      a więc do dzieła :)

To ciekawa propozycja, na prezent dla dziewczynki, ponieważ nie dość, że zawiera ciekawą historię o księżniczka, piękne ilustracje, to dodatkowo mamy tu klocki Lego, oraz scenki 3D. Ta pozycja zawiera elementy, które pomogą w zbudowaniu postaci z bajki Piękna i bestia. Dzięki klockom umieszczonym w zestawie, dziecko może zbudować stół, zegar itp z elementów, które zawiera.        Na końcu mamy strony, które tworzą ilustrację 3D. Dziecko może wybierać z dwóch różnych, odginać poszczególne elementy, a także ozdabiać scenkę przy pomocy klocków. Książka spełnia wiele funkcji, więc warto ją kupić, bo nie dość, że możemy ją dziecku przeczytać, to dodatkowo dziecko może bawić się nią same i tworzyć własne zakończenie historii księżniczek.

Kolejną propozycją na święta jest książeczka Enchantimals. Wielkie święto. Dziecko może dowiedzieć się z niej, np jak zatańczyć taniec królika. Pozycja ta zawiera 8 masek, zarówno gotowych, jak i tych do samodzielnego ozdabiania. Chyba każde dziecko lubi zakładać maski, a tym bardziej jak wcześniej samo mogło je ozdobić. Tym większa jest wtedy frajda. I w tym zestawie mamy to, co moja córka lubi najbardziej, czyli brokatowe naklejki, są po prostu przepiękne.      Podoba mi się również to, że książka zawiera dodatkowe zadania, np zrobienie zaproszenia, pokazuje jak zrobić kotylion, czy np wachlarz. To świetny sposób na wspólne spędzenie czasu z dzieckiem, pomagając mu np przy takiej czynności jaką jest wycinanie nożyczkami. Książeczka zachęca do aktywności manualnej i daje wiele radości, poprzez własnoręczne tworzenie przedmiotów. Na drugim zdjęciu macie maski, jak widzicie córka lubi minimalizm, bo resztę naklejek wolała spożytkować inaczej.

Pora na książeczkę, która nie tylko jest pięknie wydana, ale przede wszystkim służy do nauki. Dziecko z niej dowie się o otaczającym go świecie, ale nie tylko. Może zobaczyć jak wyglądają niektóre zwierzęta, poznać kilka ciekawostek o nich. Posortować zwierzęta do odpowiednich miejsc, które zamieszkują, np na te domowe, leśne itp. Starannie wykonane plansze i atlas świata, przybliżają dziecku informacje, które bez wątpienia przydadzą się w dalszym etapie edukacji. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby już dziś wiedziały, np że Polska leży w Europie, ale również są inne kontynenty i poznać ich nazwy. Nie mogło oczywiście zabraknąć naklejek, z nimi zabawa jest jeszcze fajniejsza.

Czy zgadzacie się z tytułem książki? Ja oczywiście tak, tym bardziej że nauka jest przekazywana      w formie zabawy. Dziecko na początku poznaje historię rodziny Iniemamocnych, następnie wiele ciekawostek z różnych dziedzin nauki. Osobiście wiele się z niej dowiedziałam, np co to mimetyzm, co prawda wiedziałam, że jest coś takiego jak wtapianie się w otoczenie, ale nie wiedziałam, jak to się fachowo określa. Książeczka jak najbardziej świetnie się sprawdzi zarówno dla dziewczynek jak   i chłopców. Zawiera masę ciekawostek, realnych zdjęć, przez co ta wiedza jest podawana w przystępny sposób. Dodatkowo przyjemnie jest się uczyć o niewidzialności od postaci z bajki Disneya.

Nie mogłam dodać przykładowo po jednym zdjęciu z danej pozycji, bowiem mnie, jako osobę dorosłą wręcz zachwyciły. Jak zwykle są starannie wykonane, przepiękne ilustracje zachęcają, aby zajrzeć do środka. Najważniejsze jest jednak dla mnie to, że każda z nich zawiera walor edukacyjny. Najlepsze prezenty to takie, które przede wszystkim uczą. Jeśli jeszcze nie macie pomysłu na prezent dla swojego dziecka, lub kogoś z rodziny, to śmiało mogę wam polecić każdą z tych książeczek po kolei, a w przypadku problemu z wyborem, to kupcie wszystkie. Warto!

A wy macie już kupione prezenty? Znacie książeczki z tego wydawnictwa. Lubicie tylko takie, które zawierają tekst, czy liczy się również fakt, że czegoś uczą? Która z książeczek wam się najbardziej spodobała? Dajcie znać w komentarzach.

Za książki dziękuję Wydawnictwu Ameet

_____

Jeśli podoba Ci się mój blog, to zapraszam do:

Witajcie kochani :) Dawno nie było recenzji, ale jak już jest, to przychodzę do Was z bardzo dobrą książką. Myślę, że samo nazwisko autora w pierwszej chwili wydaje nieznajome, to już tytuł książki Oskar i Pani Róża już bardziej. Jednak ta powieść w niczym nie przypomina tego poprzedniego hitu. Usiądźcie wygodnie i przeczytajcie recenzję.

 Jak już zdradza nam tytuł pierwszego rozdziału, bohaterkami powieści będą siostry Barbarin.    Akcja rozpoczyna się w wiosce Saint - Sorlin, które śmiało można określić mianem raju na ziemi. Poznajemy wiekową damę o imieniu Lily, którą życie skłoniło do nienawiści. 

"Czyż nie była pogardzana, poniewierana, zdradzana, przeklinana? A przede wszystkim, czyż nie miała nazajutrz stawić się w sądzie w związku z morderstwem? "

Wróćmy jednak do początku historii sióstr Barbarin. O ile Lily była oczekiwana przez rodziców,         o tyle Moisette była niespodzianką. Były to czasy, w których badania usg nie były popularne,       więc nie znano płci dziecka, ani nawet tego, czy jest to ciąża pojedyncza czy mnoga. Na świecie jednak pojawiły się dwie prześliczne bliźniaczki. Do ich czwartych urodzin, były bardzo zgodne,        z czasem, gdy zaczęły dorastać, różnice charakterów były coraz bardziej widoczne. To, co również mogło mieć wpływ na zachowanie jednej z bliźniaczek to fakt, ze rodzice kochali jedną córkę bardziej od niej, przez co czuła złość i zazdrość. 

Mimo przykrości, które Moisette sprawiła Lily, to kobieta wszystko jej wybaczyła, nawet to,             iż spędziła noc z jej chłopakiem. Ich rodzinne życie było dość podobne, przynajmniej na początku,    w jednym i drugim związku było szczęście, jednak końce były zupełnie inne. Pojawi się w powieści również temat zdrady. Dowiemy się co na ten temat myśli każda z sióstr. Czy można ją wybaczyć czy nie? Dowiecie się również jak potoczyły się dalsze losy sióstr, a także czy tylko ich historię autor opisał w książce.

Bardzo ucieszyła mnie możliwość zrecenzowania tej powieści. Nie jest to obszerna książka,                bo zawiera zaledwie 300 parę stron, więc czyta się ją bardzo szybko. Jednak nie tylko liczba stron wpłynęła na to, iż dosłownie ją "połknęłam" :) Historia sióstr Barbarin jest niezwykle ciekawa i jakże prawdziwa, chodzi mi o zazdrość między rodzeństwem, niekoniecznie o to co jedna zrobiła drugiej. Usprawiedliwieniem może być jedynie to, że rodzice nie traktowali ich tak samo. Autor skupia się na zachowaniu sióstr, tym co myślą, czują. Bardzo mi się podoba to, że Eric Emmanuel Schmitt opisuje temat zemsty i przebaczenia w różnych sytuacjach i u innych osób. Daje nam to szerszą wizję tematu. Każdy z czterech rozdziałów opisuje inną historię, wszystkie są dosyć ciekawe, choć mi osobiście podobają się trzy pierwsze. 

Podoba mi się również to, iż autor nawiązuje do klasyki literatur dziecięcej, a mianowicie do Małego Księcia. Myślę, że nie muszę nikomu przybliżać o czym jest ta książka. Tytuł powieści z góry nam tłumaczy o czym ona jest, a tak naprawdę w trzecim rozdziale przeczytamy o prawdziwym przebaczeniu, bo czy można wybaczyć zgwałcenie i zamordowanie swojego dziecka? Myślę, że nie wiele osób byłoby stać na ten gest. Jedyne, do czego mogę się trochę "przyczepić", to to, że autor mógłby każdą z tych historii rozbudować tak, żeby powstała z niej osobna powieść, którą oczywiście też chętnie bym przeczytała. 

Znacie tego autora? Co byście wybaczyli? Czy warto wybaczać, a może lepiej się zemścić? Dajcie znać w komentarzach, co myślicie. Miłej niedzieli, A.

Za egzemplarz recenzencki  dziękuję Wydawnictwu Znak Litera Nova

________________________________________________________

Jeśli podoba Ci się mój blog, to zapraszam do:

 Witajcie :) Nie wiem czy wiecie, ale są różne typy osobowości, np melancholik, choleryk, itd ale w sumie nie wiedziałam, że są 4 tendencje. Na początku książki, autorka wyjaśnia nam skąd wzięła się pomysł na cztery tendencje. Wspomina o koleżance, która teraz narzeka na brak czasu dla siebie, to ze już nie ma kiedy biegać, mimo iż w liceum to było jej ulubionym sportem. 

Wszystko rozchodzi się o nasze oczekiwania, wobec siebie i innych, czyli zewnętrzne. W ten sposób powstał podział na Prymusa, Sceptyka, Obowiązkowego , Buntownika. Już po przeczytaniu paru stron wiem, jakim typem jestem, nie zdradzę wam jednak tego teraz, bo być może coś się jeszcze zmieni:)  Na stronach 30 - 33 znajdziecie bardzo fajny test, z którego dowiecie się jaką macie tendencję, mój wybór się potwierdził, choć nie jest już tak jednoznaczny jak na początku. 

Autorka po kolei opisuje zalety, wady tych 4 tendencji, jakie są różnice między nimi. Następnie dowiemy się jak postępować np z prymusem, w domu, w pracy, jaki jest najlepszy zawód dla niego. W trakcie lektury bardzo spodobało mi się to stwierdzenie:

"Możesz  na mnie liczyć i liczę, że będziesz na mnie liczyć"

Oczywiście obowiązkowemu bliżej do prymusa, ale jak już się zbuntuje, to trzeba uważać :) Bardzo podoba mi się również to, iż autorka wplata prawdziwe historie do książki, nie są to tylko "suche" fakty, to na pewno pozwoli nam lepiej zrozumieć temat. Gretchen Rubin również zdradza nam jak przekonać osoby z danej tendencji do zmiany zdania, a wiadomo, jest to niełatwe wyzwanie. Zapytana o to kto z tych profili osobowości jest najszczęśliwszy, nie ma jednoznacznej odpowiedzi.

Już mogę wam zdradzić, że po lekturze stwierdzam że jestem obowiązkowa, choć trochę mam też z prymusa. Jedno jest pewne, żaden ze mnie buntownik. A wy jaki macie profil osobowości? Sprawdzaliście może kiedyś za pomocą takich testów? Piszcie w komentarzach, miłej nocy, A.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Studio Emka

_____

Jeśli podoba Ci się mój blog, to zapraszam do:

Witajcie kochani :) Od czasu do czasu lubię czytać książki naukowe, zwłaszcza tak bliskie mojemu pedagogicznemu wykształceniu. Pierwsze czego się dowiedziałam z tej książki to fakt, iż szkoła powinna wspierać uczniów w nabywaniu kompetencji i musi oferować odpowiednie środowisko do nauki. 

Jeden uczeń wykona zadanie bez problemu, natomiast u innego wzbudza ono lęk. Dobry nauczyciel powinien tak pokierować dzieckiem, aby mogło ono bez lęku podchodzić do kolejnych zadań. Nie jest to oczywiście łatwe wyzwanie, dlatego użyłam określenia "dobry"nauczyciel. Jak już wspomniałam we wstępie, z wykształcenia jestem pedagogiem przedszkolnym, wczesnoszkolnym z neurodydaktyką, więc oczywiście nie obce jest mi nazwisko Marii Montessori. 

W Polsce powstaje coraz więcej szkół, które swój plan opierają na jej systemie nauczania. Chodzi o to, że:

"[...] dzieci uczą się tylko tego, do czego dojrzały i czym zainspirowało je ich otoczenie"

Z powyższej publikacji dowiecie się również, m.in. o tym jak powinna przebiegać osobista rozmowa coachingowa, jakie pytania powinniśmy kierować. Pojęcie kompetencji jest bardzo trudno zdefiniować, jest kilka definicji, ja zaś dla was wybrałam taką:

"Kompetencje mają podstawę z wiedzy, konstytuują się dzięki wartościom, przybierają postać umiejętności, konsolidują się dzięki doświadczeniom i realizują za pośrednictwem woli"

Słowa klucze to wiedza, zdolności, umiejętności. Dowiemy się również jak zdobywać wiedzę, w książce jest wiele ciekawych ilustracji, diagramów, które pozwolą na zwizualizować temat. Czy wiedzieliście, że jest coś takiego jak atlas kompetencji, które dzielą się na :

1. osobiste

2. związane z aktywnością i działaniem

3. społeczne i komunikacyjne

4. fachowe i merytoryczne

Jeszcze z czasów studiów pamiętam jakie kompetencje powinien posiadać nauczyciel, aby być dobrym w swoim zawodzie. Przede wszystkim musi umiejętnie prowadzić dialog, być otwartym na zmiany, chcieć się rozwijać. Łącznie tych cech jest 16, nie będę wam wszystkich wymieniać :) Po lekturze tej książki, bez wątpienia temat kompetencji nie będzie już wam obcy. 

A waszym zdaniem jaki powinien być taki nauczyciel z powołania? Jakie powinien posiadać cechy? A może mieliście takiego pedagoga w szkole? Piszcie w komentarzach, miłego dnia, A.

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Dobra Literatura

_____

Jeśli podoba Ci się mój blog, to zapraszam do:

Witajcie kochani :) Powoli weekend dobiera końca, nie wiem jak wam, ale mi niedziela kojarzy się z rosołem i kotletem schabowym na obiad, co dla mnie jest smaczne, ale mało zdrowe. Pierwsze co pomyślałam, biorąc tą książkę do ręki, to to, że nie znam pojęcia Ortoreksja. Nasunęło mi się powiązanie do anoreksji, ale jak się dowiem potem, nie był to dobry trop. W książce znajdziemy zaś następującą definicję:

"W 1996 roku doktor Steven Bratman, lekarz z San Francisco w Stanach Zjednoczonych, zaproponował stosowanie pojęcia orthorexia nervosa w odniesieniu do pacjentów, u których stwierdzał obsesję na punkcie zdrowego jedzenia. Człon ortho - pochodzi z greki i oznacza "właściwy" bądź "prawidłowy". Z greki pochodzi również orexia, czyli słowo oznaczające "apetyt" lub "pragnienie". [...] Dodatkowe określenie nervosa dotyczy obsesji na punkcie owego "właściwego" odżywiania się"

Najkrócej mówiąc, chodzi tu o przesadne dbanie o to co się je. Wiadomo, zdrowe odżywianie jest bardzo ważne, sama lubię owoce i warzywa, ale nie myślę na okrągło o tym czy to co zjem mi zaszkodzi i jak bardzo. Autorka oprócz wyjaśnienia pojęcia Ortoreksja, a także Anoreksja i Zaburzenia Obsesyjno - Kompulsyjne. Na przykładzie trzech kół, autorka wyjaśnia podobieństwa i różnice między danymi pojęciami. Nie wiedziałam np , że można mieć wręcz obsesję na punkcie skażenia żywności i to, iż osoby z ortoreksją czują się lepsze od innych. Z powyższej pozycji dowiecie się również jak chorzy na którąś z tych trzech chorób postrzegają swoje ciało i jakie są objawy fizyczne chorób. 

W dalszej części dowiemy się sporo o tym jakie są zdrowe produkty, rodzaje diet w odniesieniu do ortoreksji i czym Renee McGregor określa mianem złota głupców. Dowiecie się jak można zachorować, ale najważniejsze, jak się leczyć z tej choroby, bo to już choroba, takie obsesyjne myślenie o zdrowym żywieniu. Poznacie autentyczny przypadek kobiety, która zachorowała, a także zostaną przedstawione pomysły na posiłki. 

Pierwszym krokiem na drodze do zwalczenia choroby jest chęć przezwyciężenia zaburzenia, bo:

"Trzeba ogromnej determinacji i stanowczości, aby trwać w stanie choroby takiej jak ortoreksja i ściśle przestrzegać narzuconych przez nia schematów (w tym przypadku zasad odżywiania się). Powtarzam moim klientom, że  w okresie powrotu do zdrowia tę samą energię i koncentrację powinni wykorzystać , aby zapewnić sobie autentyczne korzyści zdrowotne - aby uwolnić się od strachu, który wzmaga w nich chorobę, a za to doświadczyć prawdziwej wolności i dobrostany"

_____

Jeśli podoba Ci się mój blog, to zapraszam do:

Głównym bohaterem powieści jest chłopiec, na którego mówiono Pip. Przydomek ten powstał z połączenia  nazwiska Pirnip z imieniem Filip. Był sierotą i mieszkał z siostrą,  żoną kowala. Chłopiec nie pamiętał rodziców, a że urodził się przed wynalezieniem fotografii, to nie miał ich zdjęć. 

"Nigdy nie kłam więcej, Pip! Tą drogą nie wydobędziesz się z prostego stanu, tego dokładnie nie rozumiem. Nie jesteś tak zupełnie prosty w wielu rzeczach. Prawda, żeś bardzo mały, ale za to niezwykle uczony"

Pip miał się uczyć zawodu u swojego szwagra. Zbliżały się święta, chłopiec wraz z rodziną udał się do miasta, załatwić jak to się w tamtych czasach mówiło - sprawunki. Pip jednak nie miał miłych wspomnień z domu rodzinnego. Jego siostra nie była w stanie zastąpić mu rodziców. Na szczęście główny bohater miał przychylną osobę w domu, a był nim mąż siostry - Joe.

Dni mijały, aż wreszcie Pip sam został podmajstrem a także poznał dziewczynę o imieniu Biddy. Zastanawiało go to, jak ona sobie ze wszystkim radziła, bowiem nikt nigdy nie widział jej przy książkach, a miała lepsze stopnie od głównego bohatera, który prosto po pracy siadał do nauki. Jednak los już mężczyzny miał się niedługo odmienić, a zapowiedzią było pojawienie się tajemniczego adwokata, który zwiastował dobrą nowinę.

"Choć widywałem się z nim codziennie, lecz zawsze na krótko a chwile rozłąki były tak długie, że dostrzegałem najmniejszą fizyczną zmianę w jego twarzy. Zmiany nie były na lepsze; widocznie upadał na siłach i z dnia na dzień stawał się coraz słabszy. Wyraźnie pogodził się z losem, jak człowiek znużony życiem. Niekiedy zdawało mi się, z jego mowy i wyrazu twarzy, że zastanawia się nad pytaniem, czy nie byłby lepszym człowiekiem w pomyślniejszych warunkach; nigdy jednak nie starał się wytłumaczyć siebie w ten sposób.

O kim była mowa w powyższym cytacie? Tego standardowo już nie zdradzę, musicie sami sięgnąć po ten klasyk.

Jak słyszę Wydawnictwo MG to od razu myślę o klasycznych książkach, w pięknej oprawie, takich które same w sobie stanowią ozdobę każdego regału w domu. Bo czyż najnowsze wydanie Wielkich nadziei nie jest przepiękne samo w sobie? Jednak nie okładka jest najważniejsza. Nie wiem jak wam, ale mi nazwisko autora, przede wszystkim kojarzy się z Opowieścią wigilijną. Tutaj co prawda historia jest zupełnie inna, ale równie ciekawa. Na przykład dowiedziałam się jak wyglądały procesy sądowe w tamtych latach w Anglii. Tytuł jest bardzo ciekawy,bo jakie nadzieje może mieć chłopiec, który od urodzenia nie miał lekko?

Historia głównego bohatera nie była łatwa, dostał szansę na odmianę swojego losu, jednak zaprzepaścił swoją szansę. Czy uda mu się naprawić swoje błędy? Mamy tu ciekawy motyw, że pomoc człowiekowi, nawet takiemu, który wydaje się być zły, potrafi dać od siebie coś dobrego, ale czy bohater był zdolny dobrze wykorzystać swoją szansę? Powieść zdecydowanie na nadchodzące długie jesienne wieczory, dla miłośników klasyki i nie tylko. 

Czytaliście już może Wielkie nadziej? A może znacie inne powieści tego autora? Piszcie w komentarzach. Miłej reszty weekendu, A. 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Mg

 

Jeśli podoba Ci się mój blog, to zapraszam do:

a) polubienia mojego  FACEBOO'a

i/lub 

b) zaobserwuj profil na  INSTAGRAMie

Główną bohaterką książki jest kobieta o imieniu Charley, która odziedziczyła po ojcu plantację trzciny cukrowej i postanawia przeprowadzić się wraz z córką do Luizjany. Zyskuje potem przydomek Kalifornia, bowiem wcześniej mieszkała w Los Angeles. 

"Po prostu potrzebowała tej ziemi. Nadarzyła się okazja, na którą długo czekała. Do tej pory życie nie układało się tak, jak sobie wymarzyła. Uczyła plastyki dzieci z biedniejszych dzielnic; kochała tę pracę, ale ledwo starczało jej na rachunki, a całą resztę pochłaniały piętrzące się raty studenckich pożyczek. Jeździła samochodem, który już dawno powinien trafić na szrot, mieszkała w wynajętym domu. Była trzydziestoczteroletnią wdową i być może okropną matką. Potrzebowała tej ziemi, gdziekolwiek leżała. Charley musiała dostać drugą szansę. Musiała wziąć rozbieg, poczuć świeżą energię".

Biznes związany z uprawą trzciny cukrowej, jak nie trudno się domyśleć, jest trudny dla kobiet, nie łatwo tym bardziej być ciemnoskórą w tym środowisku. Główna bohaterka musiała zmierzyć się z wieloma uprzedzeniami, ale bardzo się starała, żeby nie zaprzepaścić szansy na odmianę losu swojego i córki. 

Odziedziczenie po ojcu pola trzciny cukrowej dało początek nowemu życiu, które teraz rozpoczęła Charley Bordelon. Od początku nie miała lekko, bowiem nie dość, że ziemia była zaniedbana, to jeszcze została bez zarządcy pola i pracowników. Wydatki się piętrzyły, a zysk był niepewny. Kobieta miała brata, z którym nie miała bliskich relacji. Miał on jej za złe, iż podobno ojciec kochał bardziej ją niż niego, czego wyrazem był spadek, który odziedziczyła Charley. Na szczęście znalazł się ktoś, kto zgodził się jej pomóc, pod warunkiem pełnego zaufania. 

Mijają miesiące, a do zbiorów zostaje coraz mniej czasu. Doświadczony pracownik powiedział kobiecie, iż dobrze będzie jak chociaż wyjdzie na zero. Jakby kłopotów było mało, przez plantację przeszła potężna nawałnica i potrzeba było teraz 30 dni, aby ziemia wyschła.

"Wiedziała, że brat nie był aniołkiem, ale nie potrafiła sobie wyobrazić, że chciał zaatakować policjanta. Od urodzenia żył w świecie, który traktował go niesprawiedliwie. A śmierć na poboczu przed przyjazdem ambulansu była ostatnim aktem tej niesprawiedliwości, wieńczącym jego cierpienie"

Brat głównej bohaterki nie skończył za dobrze, na szczęście los dla kobiety był łaskawszy, a resztę doczytajcie już sami.

MOJA OPINIA:

Witajcie kochani :) Aż trudno mi uwierzyć, że to już dwunasta część przygód tego bohatera, a zarazem trzecia, którą przeczytałam. Jeśli nie mieliście jeszcze okazji poznać mojej opinii o poprzednich dwóch częściach częściach to zapraszam tutaj  oraz tu.  

Jak i poprzednim razem, tak i teraz, głównymi bohaterami są George i Harold:

"Oto George Beard i George Beard i Harold Hutchins i Harold Hutchins. George i George to są ci po lewej, w krawatach i ostrzyżeni na jeża. Harold i Harold to ci po prawej, w koszulach i z wielkimi szopami włosów. Zapamiętajcie to"

Jak się potem okazuje, jednym z tematów książki będą osoby starsze, a także rzeczy związane z tym wiekiem, czyli np lekarstwa, landrynki, ogrodnictwo itp. Autor mówi, jak dobrze być sprytnym, ale nie warto być za sprytnym, bo wtedy wymyśla się za głupie wg niego przedmioty, jak no alarm samochodowy. Doszło nawet do tego, że była sprytna ziemia, ale w wyniku eksperymentu planeta eksplodowała. Bryły Zygo - Gogozizzle 24  wylądowały na planecie Kalambur, sprawiając iż ryby stały się inteligentne. 

Jedna z brył wylądowała również na naszej planecie i zmieniła pewnego mężczyznę, w kogoś bardzo inteligentnego. Dowiemy się także, że chłopcy mieli ADHD, ale przez to co zrobił im nauczyciel wychowania fizycznego (potocznie zwany wuefistą), byli teraz bardzo ospali i mieli nadwyżki skupienia, czyli zespół ZONS, zupełne przeciwieństwo nadpobudliwości. Jak to się objawiało? Np tym, że dostali karę za spóźnienie, to jeszcze za nią podziękowali i sami domagali się dodatkowych zadań domowych. 

Nie mogło również zabraknąć ruchomych obrazków. Co wymyślił wuefista, jak to wpłynęło na chłopców i jaki udział w tej historii miał Kapitan Majtas? O tym koniecznie przekonajcie się sami czytając chyba ostatnią część.

 Jak zwykle książka rozpoczyna się od komiksu, który wyjaśnia skąd wzięła się postać Kapitana Majtasa, a także udział w całej historii George'a i Harolda. Jeśli nie znacie poprzednich książek Dava Pilkey'a, to nic nie szkodzi, bo autor oczywiście w skrócie wyjaśnia jak skończyła się poprzednia część, a to mi się bardzo podoba. Do  dwunastej już księgi Wydawnictwo Jaguar dołączyło tatuaże, z których oczywiście najbardziej ucieszyła się moja córka, bo od razu kazała sobie zrobić ich kilka :)

Kolejna dobra rzeczy, to grafika książki, dosyć już charakterystyczna, świetne komiksy, ale dla mnie i tak największą gratką są ruchome obrazki. Mimo, że mam tyle lat, ile mam, to i tak zawsze je wypróbuję :D Na początku mnie zszokowało troszkę użycie w powieści dla dzieci słów "cholera jasna", ale jak sam autor wytłumaczył, został za to skrytykowany i postanowił już ich nie używać, z wyjątkiem dwóch stron. Niektórym może się nie spodobać to, że określono wuefistę kimś, kto zachowuje się jak dziecko i ogólnie są oni bardzo źli. 

W książce poruszany jest temat odwiecznej rywalizacji między nauczycielami i uczniami. Wuefista wymyślił nawet specjalny środek, który znacząco wpłynął na zachowanie uczniów, ale George i Harold nie byliby sobą, gdyby nie wmieszali się w jakąś aferę. Ta część podobała mi się równie mocno jak dziesiąta. 

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Jaguar

 

Jak widać na powyższym zdjęciu, smoczek kształtem bardzo pasuje mojemu synkowi, dodatkowo urzekł mnie ten kolor i materiał, z jakiego jest wykonany.

Do smoczka pasuje oczywiście pudełeczko, błękitne i przezroczyste. Bez problemu widać jaki smoczek jest w środku, jeszcze bez otwierania pudełka. Mały minusik za wielkość, mogłoby być trochę mniejsze, bo zajmuje sporo miejsca w małej torebce, ale do większej jak najbardziej pasuje.

Po kolkach, przechodzimy w kolejny trudny okres, czyli ząbkowanie. Co prawda synkowi jeszcze nie wyszedł żaden ząbek, ale ma dosyć podrażnione dziąsła, a co za tym idzie, gryzie co popadnie. Gryzaczek od Canpol babies jest silikonowy, przezroczysty, w kształcie owieczki, poręczny, przez co dziecko bez problemu może utrzymać go w rączce. Dodatkowo łatwo utrzymać go w czystości i wypustki na nim umieszczone, delikatnie masują podrażnione dziąsła. Bardzo go polecam, u Filipa sprawdza się genialnie!

Ostatnią, a zarazem największą częścią zestawu jest pluszowa pozytywka, w kształcie owieczki. Poza tym, że jest piękna, to dodatkowo miła w dotyku i wydobywa się z niej cudowna kołysanka. Jedyny minusik jest za to, że jak dziecko śpi z pozytywką, a ono się poruszy, to przez chwilę sam wydobywa się z niej dźwięk. Zupełnie bez pociągnięcia za ogonek, co czujniejsze dziecko może obudzić.

Ogólnie, podsumowując zestaw z owieczką jest bardzo przydatny, szczególnie polecam mamą maluszków takich jak ja czyli poniżej pół roku. Myślę, że będziemy go dłużej używać, zwłaszcza gryzaczka, pozytywki i opakowania na smoczek. Całość jest bardzo spójna, estetyczna i jak zawsze w przypadku Canpol babies, starannie wykonana. Jeśli zastanawiasz się, czy masz go kupić dla swojego dziecka, lub kogoś z rodziny, to odpowiedź brzmi tak:)

A wy macie takie zestawy? Znacie produkty tej firmy? Co o nich myślicie? Dajcie znać w komentarzach, miłego dnia, A.

Za zestaw do testowania dziękuję firmie Canpol babies

_____

Jeśli podoba Ci się mój blog, to zapraszam do: